Mieke, 26 juni 2010
Vietnam , Hà Ni 34°

Laatste beetje Azie

Hallo allemaal,

Hoe gaat het in Nederland? In feeststemming omdat we door zijn naar de volgende ronde op het WK? Ik heb de eerste twee wedstrijden kunnen zien, maar de derde was vanwege het tijdsverschil toch echt te laat (begon om half 2 ’s nachts). Ondanks dat de Vietnamezen niet echt kunnen voetballen, zijn ze enorme voetbalfans. Bijna alle tv’s die ik vanaf de straat kan zien hebben dan ook voetbal aanstaan!
Dan nog even een huishoudelijke meedeling voordat ik jullie nog wat vertel over Vietnam: ik kom bijna naar huis! Morgen (27 juni) vliegen we ’s ochtends naar Bangkok. Dan op de 29ste vliegen Christian en ik samen naar Berlijn. Ik blijf dan nog even in Duitsland en op 9 juli kom ik dan met de trein naar huis. Dus dat is al ontzettend snel!
Naast voetbal hebben Christian en ik een hoop gezien in Vietnam. Momenteel zijn we in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. Dat betekent dat we van zuid (Saigon) naar noord gereisd zijn, met een aantal tussenstops.

Na Saigon/Ho Chi Minh City zijn we met de bus naar Dalat gegaan. Dat ligt in de zogenaamde centrale hooglanden. Het was er prachtig met groene heuvels/berge tot ongeveer 2000 meter hoog. Het klimaat was dan ook stukken beter uit te houden dan in de lager gelegen land. Het regende er veel, vandaar ook dat het zo groen was. Er groeit vanalles daar: koffie, thee, allerlei soorten groenten en fruit, waaronder druiven! En dat betekende na een flink aantal maanden geen wijn gedronken te hebben ik daar heerlijk heb kunnen genieten van een paar glaasjes. Geen fantastische wijn (een fles kost minder dan 2 euro), maar wel lekker om te slobberen.
Ook hebben de daar 2 dagen rond getoerd met de motorfiets. De eerste dag met z’n tweetjes romantisch door het heuvellandschap en kleine dorpjes gereden en de tweede dag met een groep en een gids. Onze gids, Rot, was de manager van ons hotel. Hij was de eerste open gay man in Azië die ik gezien heb. Misschien vandaar ook de naam van ons hotel: the Pink Villa Hotel. Het was inderdaad een grote roze villa met een mooie tuin. Maar terug naar de tour. Rot nam ons mee door de heuvels en liet ons verschillende plaatsen zien. De eerste stop was een krekelkwekerij! Vietnamezen eten krekels, zowel rauw en levend als gefrituurd. Ook kweekte deze meneer schorpioenen om te eten… Iedereen mocht was gefrituurde krekels proberen. Nou mij niet gezien. Maar Christian vond het geen probleem en heeft er vrolijk een aantal krakend naar binnen gewerkt. Helaas hadden we geen tandenborstel bij ons, anders had ik hem toch echt even z’n tanden laten poetsen. Getsiederrie, al die pootjes overal, brrrrr! Daarna zijn we nog bij een zijde fabriek gestopt. Bij een fabriek moet je niet onze grote Westerse fabrieken voorstellen, maar meer een stal met slecht dak vol met houten en ijzeren machines. Deed me denken aan de plaatjes in mijn vroegere geschiedenisboeken van de Industriële Revolutie. Was erg interessant om te zien hoe de zijde gemaakt wordt van de cocons van de zijde worm. Om de zijde in draadjes van de cocon af te krijgen worden de cocons in heet water gelegd in een machine die de draadjes aftrekt. Maar om het goed te laten verlopen staan daar wel arbeiders (allemaal vrouwen trouwens) met hun blote handen in het hete water…
Voor de lunch zijn we bij Rot’s ouderlijk huis gestopt. Mooi groot huis hadden zijn ouders, omdat ze een koffieplantage hebben en dat is goede business in Vietnam. Je hebt hier ook heel speciale koffie, waarvan de koffiebonen eerst door een wezel gegeten worden en daarna uitgepoept en dat is dan je koffie!
In de hooglanden van Vietnam wonen vele verschillende heuvelvolkeren, allemaal etnische minderheden. Ook bij Rot’s ouders in het dorp wonen een hoop families. Wij zijn toen bij ze op bezoek geweest. Ook was het wel een beetje belachelijk toeristisch soms (de oma die zogenaamd geen Engels spreekt een liedje zingt en daarna vraagt hoe je heet in het Engels…), toch was het wel erg interessant. Deze mensen leven heel anders dan de doorsnee Vietnamees. De Vietnamezen zijn erg commercieel en business gericht, terwijl deze mensen vooral arbeiders zijn. Ze helpen Vietnamese families op het land of doen andere zware arbeid. Voor de meesten Vietnamezen is het zo dat als je trouwt, je als vrouw bij de familie van de man gaat wonen. Bij dit heuvelvolk werkte het anders: de familie van de vrouw moest een echtgenoot ‘kopen.’ En eigenlijk niet ‘kopen’ , maar echt kopen! Met buffels bijvoorbeeld! En veel buffels betekent dat je een goede man kan kopen, die dan vervolgens een hoop werk voor jou en je familie kan verrichten. Aan de andere kant, families met weinig geld kunnen alleen maar mannen uit slechte families kopen of helemaal geen. Best ingewikkeld dus. Deze vrouwen leren ook vanaf vroegs af aan (al neemt dat nu wel af) de kunsten van het weven met de hand op een houten weeftouw. Van een van de vrouwen heb ik daar een mooie, dikke sjaal gekocht voor de winter. Al gebruiken deze vrouwen die sjaals meer als rok voor hun bruiloft, ik denk dat ‘ie mooier om mijn nek staat.

Na Dalat zijn we met de bus weer naar de kust vertrokken met als bestemming Nha Trang. Er is kort geleden een nieuwe weg geopend vanuit Dalat naar de kust, waardoor de trip nog maar 4 uur zou moeten duren. Ook ons busbedrijf zei dat de reis 4 uur zou zijn. Toen hoorden we van iemand anders dat dit busbedrijf de oude weg nam, waardoor het 7 uur zou duren. En inderdaad, na 8 uur over ontzettend slecht wegdek gereden te hebben komen we eindelijk in Nha Trang aan. Een tikkeltje chagrijnig zijn we wel, maar dat is gauw over als we een goede deal voor een mooie hotelkamer met balkon dat uitkijkt over het strand en de zee kunnen maken. Ik blijf het toch grappig vinden dat je hier kan onderhandelen over de prijs van een hotelkamer. ’s Avonds zitten we heerlijk met een biertje op het balkon van het uitzicht te genieten. Wat heb ik toch een moeilijk leven…

Na nog een dagje strand en biertjes op het balkon gedaan te hebben, zijn we weer verder naar het noorden gereisd. Deze keer naar Hoi An, mijn favoriet in Vietnam. Deze kleine stad is wonderbaarlijk genoeg door alle oorlogen heen (met China, Frankrijk, Amerika, Cambodja) redelijk in haar originele staat bewaard is gebleven. De oude binnenstad bestaat uit allemaal kleine straatjes met kleine stenen en houten huisjes met mooie houtsnijwerken en kleine tempels in Chinese/Vietnamese stijl. De oude binnenstad is dan ook uitgeroepen tot UNESCO erfgoed. In sommige huisjes wonen mensen, maar de meeste huisjes zijn omgetoverd tot winkels en dan voornamelijk kleermakers. Daar heb ik maar eens goed gebruik van gemaakt en een mooie winterjas op maat laten maken! Ook Christian heeft een jas laten maken en samen waren we nog geen 55 euro kwijt. Geen slechte deal dus! Verder kan je fantastisch eten in Hoi An. Daar boden ze ook eindelijk eens naast de saaie gewokte groenten (lekker hoor, maar nadat 4 maanden lang te eten wel een beetje saai) ook lokale vegetarische specialiteiten zoals eierpannenkoekjes met groenten gewikkeld in rijstpapier. Daar ook voor het eerst bia hoi gedronken, wat vers bier betekent. Nadat dit bier gebrouwen is, moet je het binnen 3 dagen drinken. Het kost bizar weinig (ongeveer 17 eurocent per glas) en het leukste is bia hoi take away! Men nemen een lege plastic 1,5 water fles mee naar de bia hoi en het wordt voor je gevuld met bier! Thuis drink je dat dan heerlijk op je balkon weg, direct uit de plastic fles. Of op de bank voor de tv met je vriendje Nederland – Japan kijkend in je belachelijk grote hotelkamer. Jaja, echt backpacken was het niet in Hoi An. We maken eigenlijk nooit een reservering in een hotel, het is veel beter om een beetje rond te shoppen voor de beste deal. Dus voordat we een beslissing maken, bekijk ik (die verantwoordelijkheid heb ik gekregen van Christian) de kamers. Soms valt het ontzettend tegen, zoals vieze badkamers of zelfs geen raam in de kamer. Deze keer liet de man van het hotel me twee kamers zien. De eerste was erg mooi en goed geprijsd. Toen zei hij dat de eigenaar van het hotel toevallig bij de receptie beneden stond en hem verteld had dat hij ons een andere kamer voor een goede prijs kon aanbieden, 28 dollar per nacht. Normaliter is dit echt een flink aantal dollar boven ons budget, maar ach, laat ik de kamer toch maar bekijken. De deur gaat open en een enorme suite komt tevoorschijn! Enorm bed, twee balkons (wat moet je ermee? Ik op de ene, Christian op de andere? Ook lekker gezellig), een open badkamer met grote badkuip en een enorm LCD-scherm televisie. En normaal kost deze kamer 60 dollar per nacht! Het was echt de honeymoon suite. Tja, die kamer moesten we natuurlijk hebben. Dat is geen geld verspillen, dat is je geld goed besteden (hoop ik…). Dus daar hebben we drie heerlijke nachten doorgebracht, voetbal kijken met een 70 eurocent plastic bierfles. Ik voelde me bijna schuldig over zulk goedkoop bier in deze kamer!

Na drie nachten hebben we ons moeten wegscheuren van de heerlijke kamer en de fantastische stad. Op naar Hue (spreek je uit zoiets als ‘hwee’) met de trein! Daarvoor moesten we eerst naar een andere stad, Danang en toen een tijdje op een overvol station op de trein wachten. De trein zat natuurlijk vol met schreeuwende Vietnamezen. Sommige vrouwen hadden een matje of gewoon een krant meegenomen, waarop ze onder de bankjes gingen liggen zodat hun mannen en kinderen op de stoelen konden zitten (en ze minder tickets hoefden te kopen natuurlijk). Maar het was een superreis. Het uitzicht was prachtig. We gingen de heuvels in, maar direct langs de kust. Prachtig uitzicht over de Zuid China Zee met een hoop groen aan de andere kant.
Hue was stukken groter dan Hoi An, maar het heeft haar eigen charme. De stad ligt aan de Parfum Rivier, die niet bepaald speciaal ruikt ofzo, maar wel erg mooi. Hue was de oude hoofdstad van Vietnam en rond de stad liggen vele keizers begraven in grote tombes. Omdat samen rondtoeren op de motorfiets echt stukken leuker is dan met 50 andere backpackers in een bus te zitten, hebben wij maar weer een motorfiets gehuurd. We hebben maar een tombe uitgebreid bezocht, maar erg indrukwekkend. Op de binnenplaats stonden allemaal stenen Mandarijnen soldaten/bewakers, paarden en zelfs olifanten! Binnen in de tombe stonden foto’s van de keizer en de kamer was uitgebreid versiert met goud, draken en Vietnamese karakters (oud schrift van de Vietnamezen, lijkt erg op het Chinees). Toen we verder nog wat rondreden, kwamen we bij een kleine tombe die dicht was. Er groeide allemaal gras overheen en er zat een kleine kudde koeien voor. En wij waren de enige mensen. ’s Middags hebben we het citadel van Hue bezocht. Al staat er niet veel meer van overeind en is een deel herbouwd, het is nog steeds erg indrukwekkend, resten van paleizen en tempels. Ook hebben we nog de lokale specialiteit gegeten, zogenaamde rijst cakes. Ik dacht dus echt aan een soort cake, of op z’n minst iets droogs, maar ik had er niet verder vanaf kunnen zitten. We vonden een klein lokaal restaurantje met 4 soorten rijst cakes op het menu. Wij besloten van alles maar wat te proberen. De rijst cakejes waren eigenlijk meer een soort rijst snot met garnalen! Ja ik weet het, het klinkt heel vies. Het was ook niet helemaal mijn ding, veel te glibberig. Er waren verschillende soorten. Wat stevigere glibber met gemalen garnaal in een klein plat schaaltje. Je moest het spul eruit scheppen met wat olie. Een andere variant was een hele garnaal (zonder de pootjes gelukkig) in een kwak rijst cake gemaakt in een bananenblad. Je moest het er dan uitvouwen en opslurpen. Mijn smaakpapillen protesteerde even wat resulteerde in een nogal raar vertrokken gezicht dat de Vietnamese meiden naast me erg grappig vonden.
Vanuit Hue wilden we eigenlijk de nachttrein naar Hanoi nemen, maar die zat volgeboekt. Ook voor de dag daarna en daarna. Dus toen moesten we de nachtbus nemen. Je ‘bed’ was een stoel die redelijk plat kon en zo had je twee ‘bedden’ boven elkaar. Niet zo comfortabel als de trein, maar goed genoeg totdat een of andere flapdrol die zich rot verveeld op het platteland een steen naar onze bus gooide! Een raam had enorme barsten erin. Dit werd tijdelijk opgelost door het buspersoneel door er breed, doorzichtig tape zowel aan de binnen als de buitenkant te plakken. Ik ben blij dat ik daar niet lag! Het bezorgde ons helaas wel nog meer vertraging dan dat we al hadden. Om 9 uur ’s ochtends (we waren de vorige middag om half 6 de bus ingegaan) waren we eindelijk in ons guesthouse in Hanoi. We hadden voor het eerst een reservering gemaakt, omdat we op een vroeg tijdstip na een rare nacht zouden aankomen en we geen zin hadden om lang door de stad te lopen met de backpacks. Er werken ontzettend aardige mensen daar, maar helaas werd het huis er naast herbouwd en ze waren de hele dag aan het drilboren (of zo klonk het althans)! Niet te harden, van 7 uur ’s ochtends tot half 7 ’s avonds. Dus die dag hadden we meteen een nieuw hotel gezocht, zodat we daar de volgende nachten konden doorbrengen. Na wat rondgeshopt te hebben, leken we een mooie, ruime kamer met veel ramen en dus licht (veel goedkope kamers hier hebben geen ramen…) gevonden te hebben. We hebben er één nacht geslapen. Het bed lag voor geen meter, maar dat was niet zo erg geweest als op de badkamer niet beiden het toilet en de wasbak hadden gelekt wat resulteerde in constant erg natte vloer. Ook was het ontbijt inbegrepen in de prijs, maar het bestond uit wat droog toast met instant Nescafé koffie. Niet echt geslaagd dus. Maar een paar deuren verder was een ander hotel, waar we voor dezelfde prijs een veel mooiere kamer gekregen hebben. Weer met een belachelijk grote tv, maar kunnen we mooi voetbal kijken. Enige nadeel is dat we een discotheek naast ons hebben zitten, dus momenteel zit ik in wat stampmuziek. Gelukkig hebben we dubbelglas (ook een enorme uitzondering hier) en ze stoppen om middennacht, dus het is wel ok.
Hanoi is een leuke stad. Het zogenaamde ‘oude kwartier’ is een buurt voor kleine straatjes met talloze winkeltjes, van souvenirs tot tempelvoorwerpen en tape. Alles kan je hier krijgen. Er ligt een meer midden in de stad, of eigenlijk meer een grote vijver met een grote en een kleine tempel erin. Overal bia hoi barretjes waar je weer goedkoop kan drinken maar op moet passen voor je voeten, want het is vaak zo druk dat je met je plastic stoeltje op de straat moet zitten in plaats van op de stoep. Wat ook wel mooi was, al was ik blij dat het mij niet gebeurde, was het afzetten van een Engelse jongen die naast ons zat. Er zat al een tijdje een Vietnamees op een stoel en wij dachten dat hij bij de bar hoorde. Eerst begon hij tegen ons te praten en keek toen naar onze slippers en maakte Christian een compliment over de zijne. Beetje vreemd? Toen begon hij tegen de Engelsman, die van die stoffen slippers met gespen en dikke zolen droeg en vroeg of hij ze even mocht zien. De Engelse jongen gaf ze aan hem en spontaan begon hij met sterke lijm kleine (echt heel kleine) loszittende stukjes vast te lijmen. Ondertussen vertelde hij een heel verhaal over hoe hij 15 jaar lang in een schoenenwinkel had gewerkt samen met zijn vader en hoe hij twee kinderen had enzovoort. Toen hij klaar was met lijmen vroeg hij een belachelijk groot bedrag voor zijn service waar niemand om gevraagd had. De Engelse jongen was niet echt blij, maar had het wel zien aankomen en onderhandelde hard. Toen werd de Vietnamees zo boos dat hij eerst 100.000 dong (ongeveer 4,5 euro) in handen van de jongen stopte. Die begreep er natuurlijk niks van en toen hij hem het terug wilde geven plus een beetje extra voor zijn lijm-service begon de Vietnamees ‘Fuck you!’ begon te roepen. Nja, toen was het natuurlijk helemaal klaar. Alle buitenlanders die daar zaten begonnen elkaar te waarschuwen voor de afzetter. Wat een flapdrol.
Ook hebben we de nodige toeristische dingen gedaan, met als hoogtepunt het Mausoleum van mister Ho Chi Minh himself! In een groot park waar ook zijn paleis en museum liggen is zijn mausoleum. Je moet ongeveer drie kilometer in het complex in de rij lopen en door verschillende beveiligingschecks gaan voordat je bij Uncle Ho aankomt. In het mausoleum staat de airconditioner op -17 graden te blazen. Ho Chi Minh ligt opgebaard in een glazen kast met op elke hoek een bewaker in uniform in een hoge, kamer met de Vietnamese vlag (rood met een gele ster) en het mooie hamer- en sikkel symbool op de achtermuur van marmer. Het was erg bizar om de dode vader van het land daar te zien liggen. Het mausoleum is een aantal maanden per jaar gesloten, zodat zijn lichaam naar Rusland kan voor onderhoud! Blijkbaar zijn de daar goed in, de Russen. Ze hebben het ook met Lenin gedaan heb ik begrepen.
Vandaag zijn we nog naar de Tempel van de Literatuur geweest. Hier is de eerste Vietnamese universiteit opgericht. Alle noemenswaardige afgestudeerden hebben hun naam ingegraveerd gekregen in een grote steen die op een stenen schildpad staat. Er zijn meerdere binnenplaatsen met groen en vijvers. Achterin is een tempel in Vietnamese/Chinese stijl die gewijd is aan Confucius, de Chinese filosoof en zijn volgelingen. Vele mensen stonden met wierookstokjes in hun handen voor hun voorhoofd gehouden te bidden

Nu houd ik er echt mee op, want het is alweer 23.00u en we moeten om 5.15u op om onze vlucht naar Bangkok te halen! En bovendien is dit weer een erg lang verhaal geworden…

Tot binnenkort!!!

xxx

Naar Mieke in Vietnam bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl